Hoe vermijd je dat beleid onbedoeld uitsluit en ongelijkheid versterkt? De armoedetoets zet ervaringskennis in om beleid te maken en versterkt het armoedebewustzijn van stedelijke en gemeentelijke diensten. 

“Een schepencollege buigt zich nooit an sich over armoede. Dat is de meerwaarde van de armoedetoets: deze adviezen komen wel op het schepencollege, waardoor het beleid rekening houdt met de vele inwoners met een laag inkomen”, vertelt Frederik Vaes. Als SAAMO-beleidsmedewerker coachte hij Stad Beringen bij de uitrol van de armoedetoets.

>> Alle leidinggevenden van Stad Beringen kregen een interactieve vorming over armoede.

Na een armoedetoets voelen ambtenaren zich gesterkt bij beslissingen. De leefwereld van hoogopgeleide ambtenaren ligt nu eenmaal ver weg van die van mensen in armoede. De armoedetoets overbrugt die kloof: armoede krijgt een gezicht. Frederik: “Ambtenaren hebben wel kennis over de problematiek, maar weten niet altijd hoe ze ermee aan de slag moeten. De armoedetoets reikt handvaten aan. Sommige initiatieven komen zelfs in een stroomversnelling na een toetsing.”

Expertengroepen

Bij elke armoedetoets gaan de armoedecoördinator en betrokken ambtenaren in gesprek met een steeds wisselende expertengroep van ervaringsdeskundigen en betrokken organisaties zoals SAAMO, Sint-Vincentius of de Digibank. “Mensen voelen zich gehoord en gewaardeerd. Hun input komt immers rechtstreeks op het schepencollege”, aldus Frederik.

Ook kind- en leeftijdsreflex

Bij het actieplan kindvriendelijke stad bleek bijvoorbeeld dat kwetsbare jongeren niet deelnemen aan de jeugdraad. Ambtenaren toetsten hun idee van werkgroepen af bij de doelgroep en gaan dit idee nu uitwerken met bijkomende initiatieven. Sterker nog, naast de armoedereflex bouwde het lokaal bestuur beleidsoverschrijdend een kind- en leeftijdsreflex in: de impact van beleid op jongeren en ouderen.