Structurele Armoedebestrijding

Armoede is geen individueel falen, maar het gevolg van structurele uitsluiting en ongelijke kansen. Toch wordt armoede in onze samenleving vaak gezien als een persoonlijk probleem. Dit versterkt het stigma en zorgt ervoor dat mensen in armoede zich schamen of zich niet gehoord voelen. SAAMO Limburg wil dit beeld doorbreken en werkt aan structurele oplossingen die armoede bij de wortel aanpakken.

  • Versterkte democratie
Locatie Heusden-Zolder

Doel en aanpak van het project

Het project Structurele Armoedebestrijding van SAAMO Limburg heeft als doel om het bewustzijn over armoede te vergroten en beleidsmakers, organisaties en het brede publiek te laten zien dat armoede een maatschappelijk probleem is. Het project zet in op drie sporen:

Bewustwording en kennisdeling

SAAMO Limburg organiseert vormingstrajecten, workshops en campagnes om het echte verhaal van armoede te vertellen. Ervaringsdeskundigen spelen hierin een sleutelrol: zij delen hun verhaal en laten zien wat armoede in het dagelijks leven betekent. Door deze verhalen te koppelen aan wetenschappelijke inzichten en praktijkervaringen, ontstaat een genuanceerd beeld van armoede en worden vooroordelen doorbroken. 

Praktische methodieken en participatie

Het project ontwikkelt en verspreidt praktische methodieken, zoals inleefmethodieken en participatieve werkvormen. Deze tools helpen organisaties, lokale besturen en scholen om armoede beter te begrijpen en hun beleid of werking hierop af te stemmen. Ervaringsdeskundigen worden actief betrokken bij het ontwikkelen en testen van deze methodieken, zodat ze aansluiten bij de leefwereld van mensen in armoede. 

Beleidsbeïnvloeding en structurele samenwerking

SAAMO Limburg werkt samen met lokale besturen, middenveldorganisaties en andere partners om structurele knelpunten in kaart te brengen en beleidsaanbevelingen te formuleren. Door het opzetten van participatieve trajecten, zoals focusgroepen en adviesraden, worden mensen in armoede rechtstreeks betrokken bij het beleid. Zo ontstaat er een brug tussen de leefwereld van mensen in armoede en de systeemwereld van het beleid.